آلبومین‌ یك‌ تنظیم‌كننده‌ مهم‌حجم‌ خون‌ در گردش‌ است‌ و 80 ـ70درصد فشار انكوتیك‌ پلاسما را ایجاد می‌كند. انفوزیون‌ محلول‌ 5 درصد آلبومین‌ از نظر ایجاد فشار انكوتیك‌ معادل‌ با حجم‌ مساوی‌ از پلاسما است‌ و حجم‌ خون‌ را به‌ میزان‌ تقریبا برابر با حجم‌ آلبومین ‌انفوزیون‌ شده‌ افزایش‌ می‌دهد. آلبومین‌سبب‌ افزایش‌ موقت‌ حجم‌ خون‌ می‌شود كه‌منجر به‌كاهش‌ غلظت‌ و ویسكوزیته‌ خون ‌می‌شود.

نیمه‌ عمر دفع‌ دارو 20ـ15روز است‌. رقیق‌شدن‌ خون‌ ناشی‌ از مصرف‌ این‌ فرآورده‌ طی‌ چند دقیقه‌ بروز می‌كند. طول‌ اثر دارو به‌حجم‌ اولیه‌ خون‌بستگی‌ دارد. اگر حجم‌ خون‌ كاهش‌ یافته‌باشد، افزایش‌ حجم‌ به‌ مدت‌ چند ساعت‌باقی‌ می‌ماند. در بیمارانی‌ كه‌ حجم‌ خون‌آنها طبیعی‌ است‌، اثر دارو به‌مدت‌ كمتری ‌باقی‌ خواهد ماند.

این‌ دارو در كم‌خونی‌ شدید، نارسایی‌ قلبی‌، زیادی‌ حجم‌ خون‌ و خیز ریوی‌ نباید مصرف‌ شود.

1 ـ سرعت‌ انفوزیون‌ محلول‌حاوی‌ آلبومین‌ باید 2 ml/min ـ1 باشد. با وجود این‌، سرعت‌ انفوزیون‌ و حجم‌ تام‌آلبومین‌ مورد نیاز باید براساس‌ پاسخ ‌همودینامیك‌ بیمار تعیین‌ شود.

2 ـ آلبومین‌ با وراپامیل‌ هیدروكلراید، محلولهای‌ حاوی‌ الكل‌، محلولهای ‌اسیدآمینه‌ و چربی‌ امولسیونه‌ ناسازگاری ‌دارد.

نارسایی‌ احتقانی‌ قلب‌، كاهش‌ قابلیت‌ انقباضی‌ عضله‌ قلب‌، خیز ریوی‌ و احتباس‌ آب‌ و املاح‌ با مصرف ‌این‌ دارو گزارش‌ شده‌ است‌.

احتمال‌ سمیت‌ دارو در مصرف‌ همزمان‌ با سایر داروهای‌ سمی‌برای‌ كبد و القاءكننده‌ آنزیمی‌ افزایش‌می‌یابد. مصرف‌ همزمان‌ و طولانی‌ با سایر داروهای‌ ضد التهاب‌ غیر استروئیدی‌ احتمال‌ بروز نكروز كلیوی‌ را افزایش‌می‌دهد. این‌ دارو همچنین‌ با داروهای‌ مضعف‌ CNS ، مهاركننده‌های‌ مونوآمین‌ اكسیداز، داروهای‌ ضدافسردگی‌ سه‌حلقه‌ای‌، داروهای‌ ضد موسكارینی‌، و پایین‌ آورنده‌های‌ فشارخون‌ تداخل‌ دارد.

1 ـ محلول‌های‌ حاوی‌آلبومین‌ را می‌توان‌ بدون‌ در نظر گرفتن‌گروه‌ خونی‌، به‌بیماران‌ تزریق‌ نمود.

2 ـ محلول‌ حاوی‌ آلبومین‌ را می‌توان‌ بدون ‌رقیق ‌نمودن‌ یا پس‌ از رقیق‌كردن‌ با محلول ‌تزریقی‌ كلرور سدیم‌ 0/9 درصد یا محلول ‌تزریقی‌ دكستروز 5 درصد مصرف‌ نمود نباید از آب‌ استریل‌ برای‌ تزریق‌ برای‌ این ‌منظور استفاده‌ نمود.

بزرگسالان‌: برای‌ افزایش‌ حجم‌ خون‌ 25گرم‌ آلبومین‌ باسرعتی‌ كه‌ بیمار می‌تواند تحمل‌ كند، انفوزیون‌ وریدی‌ می‌شود. درصورت‌ عدم‌ پاسخ‌ طی‌ 30ـ15 دقیقه‌، این‌مقدار مصرف‌ را می‌توان‌ تكرار نمود. در كاهش‌ پروتئین‌ خون‌، 70ـ50 گرم‌ از محلول‌ 20 درصد، با سرعت‌ 100 میلی‌لیتر طی‌ 40ـ30 دقیقه‌ انفوزیون‌ وریدی ‌می‌شود. در سوختگی‌های‌ شدید، پس‌ از تجویز حجم‌های‌ زیاد از محلولهای‌ تزریقی‌ و حفظ حجم‌ پلاسما، پس‌ از 24 ساعت‌، ابتدا 25 گرم‌ انفوزیون‌ وریدی‌ می‌شود و سپس‌ مقدار مصرف‌ باید به‌ گونه‌ای‌ تنظیم‌شود كه‌ غلظت‌ آلبومین‌ پلاسما در حد 25 g/L باقی‌ بماند. در بای‌ پس‌ قلبی‌ ـعروقی‌، غلظت‌ پلاسمائی‌ آلبومین‌ باید درحد 25 g/L نگهداری‌ شود. در سندرم‌ نفروتیك‌ حاد و نفروز حاد، 25 گرم‌ از محلول‌ غلیظ همراه‌ با یك‌ داروی‌ مدر مناسب‌، یكبار در روز برای‌ 10ـ7 روز انفوزیون‌ وریدی‌ می‌شود.

در همودیالیز مقدار 25 g از محلول‌ 20%به‌صورت‌ انفوزیون‌ وریدی‌ مصرف‌می‌شود. بیشینه‌ مقدار مصرف‌ در بزرگسالان‌ تا g/kg 2 طی‌ 24 ساعت‌ است‌.

كودكان‌: برای‌ افزایش‌ حجم‌ خون‌،12/5ـ2/5 گرم‌ (یا g/kg 1 ـ 0/5) باسرعتی‌كه‌ برای‌ بیمار قابل‌ تحمل‌ است‌، انفوزیون ‌وریدی‌ می‌شود. در صورت‌ عدم‌ پاسخ‌كافی‌ طی‌ 30ـ15 دقیقه‌، مصرف‌ یك‌ دوز اضافی‌ توصیه‌ می‌شود. در سوختگی‌های‌ شدید، پس‌ از تجویز حجمهای‌ زیاد از محلولهای‌ تزریقی‌ و حفظ حجم‌ پلاسما، پس‌ از 24 ساعت‌، ابتدا 25 گرم‌ انفوزیون ‌وریدی‌ می‌شود و سپس‌ مقدار مصرف‌باید به‌گونه‌ای‌ تنظیم‌ شود كه‌ غلظت‌آلبومین‌ پلاسما در حد g/L 25 ـ20 باقی‌بماند. در درمان‌ زیادی‌ بیلی‌روبین‌ نوزادان‌ g/kg 1 از محلول‌ غلیظ در طول‌ انتقال‌ خون‌یا 2ـ1 ساعت‌ قبل‌ از آن‌ انفوزیون‌ وریدی‌می‌شود.