آمیودارون‌ با اثر مستقیم‌ بر بافتها، بدون‌ تاثیر بارز بر پتانسیل‌ غشاء، طول‌ مدت‌ پتانسیل‌ عمل‌ و دوره ‌تحریك ‌ناپذیری‌ را در تمام‌ بافتهای‌ قلب ‌طولانی‌ می‌كند. همچنین‌ در بیماران‌ مبتلا به‌ سندرم‌ w-p-w ، تحریك‌پذیری‌ بافت‌ مسیر فرعی‌ را طولانی‌ كرده‌ و سرعت‌ هدایت‌ را در این‌ بافتها كند می‌كند.

جذب‌ آمیودارون‌ از راه‌خوراكی‌ كند و متغیر است‌. سرعت ‌دستیابی‌ به‌ غلظت‌ پلاسمایی‌ یكنواخت‌ و درمانی‌ دارو، كند و دفع‌ دارو طولانی‌ است‌.پیوند دارو با پروتئین‌ بسیار زیاد است‌. متابولیسم‌ این‌ دارو كبدی‌ است‌ و نیمه‌ عمر آن‌ در مرحله‌ ابتدایی‌، 10 ـ 2/5 روز و در مرحله‌ انتهایی‌ 107 ـ 26 روز است‌. اثر دارو 3 ـ 2 روز تا 3 ـ 2 ماه‌ پس‌ از مصرف ‌شروع‌ می‌شود. طول‌ مدت‌ اثر متغیر(هفته‌ها تا ماهها) است‌.

این‌ دارو در برادی‌كاردی‌ سینوسی‌، انسداد سینوسی‌ ـ دهلیزی‌ قلب‌، اختلالات‌ شدید هدایتی‌ یا بیماری‌ گره‌ سینوسی‌ (مگر این‌كه‌ ازضربان‌ ساز مصنوعی‌ استفاده‌ شده‌باشد)، اختلال‌ در عملكرد تیروئید، حساسیت‌ به‌ ید، عیب‌ شدید دستگاه ‌تنفسی‌، كلاپس‌ گردش‌ خون‌، نارسایی‌ احتقانی‌ قلب‌ و افت‌ شدید فشار خون‌ شریانی‌ نباید مصرف‌ شود.

1 ـ آزمون‌ عملكرد كبد و تیروئید در درمان‌ طولانی‌ مدت‌ ضروری‌ است‌. آمیودارون‌ می‌تواند سبب‌ بروز اختلال‌ در عملكرد تیروئید شود. بنابراین‌ در طول ‌مصرف‌ آن‌، هر سه‌ هورمون ‌تیروكسین‌، تری‌ یدوتیرونین‌ و هورمون ‌محرك‌ تیروتروپین‌ باید اندازه‌گیری‌ شوند.

2 ـ در صورت‌ بروز تنگی‌ نفس‌ یا پیشرفت ‌آن‌ و همچنین‌ بروز سرفه‌ در بیمارانی‌ كه ‌آمیودارون‌ مصرف‌ می‌كنند، احتمال‌ وجود پنومونی‌ باید در نظر گرفته‌ شود.

3 ـ در موارد زیر باید با احتیاط مصرف‌شود:

نارسایی‌ قلب‌، عیب‌ كار كلیه‌، بیماران ‌سالخورده‌، برادی‌ كاردی‌ شدید و اختلالات‌ هدایتی‌ قلب‌ (به‌ویژه‌ با مصرف‌مقادیر زیاد) و پورفیری‌.

4 ـ به‌ علت‌ كند بودن‌ شروع‌ اثر دارو، مشكل‌ بودن‌ تنظیم‌ مقدار مصرف‌ و احتمال ‌بروز عوارض‌ جانبی‌ شدید، درمان‌ با این ‌دارو باید در بیمارستان‌ شروع‌ شود و بیمار حداقل‌ طی‌ دوره‌ مصرف‌ مقدار حمله‌ای‌ دارو در بیمارستان‌ بستری‌ باشد. مقدار مصرف‌ دارو برای‌ هر بیمار باید جداگانه‌ و بر اساس‌ نیازهای‌ بیمار، پاسخ ‌بالینی‌، وجود یا شدت‌ مسمومیت‌ و در بعضی‌ حالات‌ بر اساس‌ غلظت‌ پلاسمایی ‌آمیودارون‌ تنظیم‌ شود.

اختلال‌ در بینایی‌، نوروپاتی ‌و میوپاتی‌ محیطی‌، برادی ‌كاردی‌ و اختلالات‌ هدایتی‌ قلب‌، حساسیت‌ به‌ نور و بندرت‌ تغییرات‌ رنگ‌ پوست‌، كم‌ كاری ‌تیروئید، پركاری‌ تیروئید، فیبروز آلوئولیت‌ریوی‌، هپاتیت‌، تهوع‌، استفراغ‌، احساس ‌طعم‌ فلزی‌ در دهان‌، لرزش‌، كابوس‌، سرگیجه‌، سردرد، بی‌ خوابی‌، افزایش‌ فشار داخل‌ جمجمه‌، التهاب‌ اپی‌ دیدیم‌، بی‌نظمی ‌حركات‌ عضلانی‌، بثورات‌ جلدی‌، التهاب‌عروق‌، كاهش‌ پلاكت‌ خون‌، افزایش‌ زمان‌ پروترومبین‌، آنافیلاكسی‌ (با تزریق‌سریع‌)، اسپاسم‌ برونش‌ و آپنه‌ از عوارض ‌جانبی‌ دارو هستند.

مصرف‌ همزمان ‌آمیودارون‌ با سایر داروهای‌ ضد آریتمی ‌ممكن‌ است‌ خطر بروز آریتمی‌ بطنی‌ را افزایش‌ دهد. آمیودارون‌ غلظت‌ پلاسما یی‌كینیدین‌ و پروكائین‌ آمید را افزایش‌می‌دهد. ضعف‌ عضله‌ قلب‌ با مصرف‌همزمان‌ هر داروی‌ ضد آریتمی‌ با آمیودارون‌ مشاهده‌ می‌شود. اثر انعقادی‌ وارفارین‌ در صورت‌ مصرف‌ همزمان‌ با آمیودارون‌ افزایش‌ می‌یابد. خطر بروز آریتمی‌ بطنی‌ در صورت‌ مصرف‌ همزمان‌ داروهای‌ ضد افسردگی‌ سه‌ حلقه‌ای‌ و فنوتیازین‌ها با آمیودارون‌ افزایش‌ می‌یابد. در صورت‌ مصرف‌ همزمان‌ آمیودارون‌ با داروهای‌ مسدودكننده‌ گیرنده‌ بتا، دیلتیازم ‌و وراپامیل‌، خطر بروز برادی‌ كاردی‌، انسداد گره‌ دهلیزی‌ بطنی‌ و ضعف‌ عضله ‌قلب‌ افزایش‌ می‌یابد. غلظت‌ پلاسمایی ‌دیگوكسین‌ در صورت‌ مصرف‌ همزمان‌ با آمیودارون‌ افزایش‌ می‌یابد.

1 ـ دوره‌ درمان‌ باید كامل‌ شود. مصرف‌ دارو حتی‌ در صورت‌احساس‌ بهبودی‌ باید طبق‌ دستور پزشك‌ادامه‌ یابد.

2 ـ طی‌ درمان‌ با دارو و چند ماه‌ پس‌ از قطع‌ مصرف‌ آن‌، از تابش‌ مستقیم‌ خورشید به ‌پوست‌ باید جلوگیری‌ شود.

3 ـ در صورت‌ بروز مسمومیت‌ عصبی‌، حساسیت‌ به‌ نور، تهوع‌، استفراغ‌ و التهاب‌ اپیدیدیم‌، كاهش‌ مقدار مصرف‌ و در بعضی‌ موارد، قطع‌ مصرف‌ دارو توصیه‌ می‌شود.

خوراكی‌

بزرگسالان‌: در آریتمی‌ بطنی‌، مقدار حمله‌ای‌ g/day 1/6 ـ 0/8 به‌ مدت‌ 3 ـ 2 هفته‌تا دستیابی‌ به‌ پاسخ‌ درمانی‌ اولیه‌ یا بروز عوارض‌ جانبی‌ مصرف‌ می‌شود. نگهدارنده‌، تقریبا 400 mg/day است‌ كه‌می‌توان‌ آن‌ را بر حسب‌ نیاز افزایش‌ یا كاهش‌ داد. در درمان‌ تاكی‌ كاردی‌ فوق ‌بطنی‌، مقدار حمله‌ای‌ 800 mg/day ـ 600 به‌مدت‌ یك‌ هفته‌ تا زمان‌ دستیابی‌ به‌ پاسخ‌درمانی‌ اولیه‌ یا بروز عوارض‌ جانبی‌ مصرف‌ می‌شود. مقدار نگهدارنده‌، تقریبا 400 mg/day ـ 200 است‌.

كودكان‌: به‌عنوان‌ ضد آریتمی‌ بطنی‌ و د ردرمان‌ آریتمی‌ فوق‌ بطنی‌، مقدار حمله‌ای‌ mg/kg/day 10 برای‌ 10 روز تا زمان‌ دستیابی‌ به‌ پاسخ‌ درمانی‌ اولیه‌ یا بروز عوارض‌ جانبی‌ مصرف‌ شود. مقدار نگهدارنده‌ mg/kg/day 2/5 است‌.

تزریقی‌

از راه‌ انفوزیون‌ وریدی‌، مقدار 5 mg/kg در طول‌ 120 ـ 20 دقیقه‌ همراه‌ با پی‌گیری‌ الكتروكاردیوگرام‌ مصرف‌ می‌شود. بیشینه‌ مقدار مصرف‌ 1/2 g/day است‌.

توجه‌: فقط در موارد اضطراری‌ شدید، از راه ‌تزریق‌ آهسته‌ وریدی‌، مقدار 300 ـ 150میلی‌گرم‌ در 20 ـ 10 میلی‌ لیتر محلول‌ گلوكز5 درصد طی‌ حداقل‌ 3 دقیقه‌ همراه‌ با پیگیری ‌الكتروكاردیوگرام‌ (معمولا در بخش ‌مراقبتهای‌ ویژه‌) مصرف‌ می‌شود. مقدار مصرف‌ بعدی‌ نباید زودتر از 15 دقیقه‌ باشد.