كلرفنیرامین‌ با اثر بر روی‌ گیرنده‌های‌ H1 اثرات‌ هیستامین‌ را مهار می‌كند. اثرات‌ ضد موسكارینی‌ این‌ دارو تا حدی‌ سبب‌ خشك‌ شدن‌ مخاط بینی‌ می‌شود. فنیل ‌افرین‌ برروی‌ گیرنده ‌های‌ آلفا آدرنرژیك‌ مجاری‌ تنفسی‌ اثر كرده‌ و با ایجاد تنگی‌ عروق‌ موجب‌ رفع‌ احتقان ‌می‌شود. فنیل‌ پروپانولامین‌ اثر تحریكی‌ بر روی‌ CNS دارد.

-

1 ـ در خردسالان‌ عوارض‌ جانبی ‌این‌ دارو به‌خصوص‌ اثر آنتی‌ موسكارینی ‌بیشتر دیده‌ می‌شود. در سالخوردگان ‌احتمال‌ بروز واكنش‌های‌ متناقض‌ مثل ‌تهییج‌ پذیری‌ نیز وجود دارد.

2 ـ در سالخوردگان‌ احتمال‌ بروز خشكی‌ دهان‌، عفونتهای‌ كاندیدیاز دهانی‌ و همچنین‌ احتمال‌ اسپاسم‌، توهم‌ و تشنج ‌وجود دارد.

عوارض‌ شایع‌ آن‌ شامل‌غلیظ شدن‌ ترشحات‌ نایژه‌ و بروزسرفه‌ های‌ خشك‌ می‌باشد. احتمال‌ بروز تاری‌ دید، اغتشاش‌ شعور، دفع‌ دشوار یا دردناك‌ ادرار، سرگیجه‌ و خشكی‌ دهان ‌وجود دارد.

احتمال‌ بروز تداخل‌ با گلیكوزیدهای‌ قلبی‌ (دیژیتال‌) وجود دارد كه‌ منجر به ‌آریتمی‌ قلبی‌ می‌گردد . مسدود كننده‌ های‌ گیرنده‌های‌ بتا می‌توانند باعث‌ افزایش‌ فشار خون‌ ناشی‌ از این‌ دارو گردند. مصرف‌ همزمان‌ این‌ دارو با رزرپین‌ اثر این‌ دارو را كاهش‌ می‌دهد. مصرف‌ همزمان‌ داروهای‌ مهاركننده‌ مونو آمین ‌اكسیداز MAO) ) با این‌ دارو می‌تواند باعث‌ تشدید اثر موسكارینی‌ و مضعف‌ CNS داروهای‌ ضد هیستامین‌ شده‌ و با افزایش‌ اثر فنیل‌ پروپانولامین‌ باعث‌ طولانی‌ شدن‌ و تشدید تحریك‌ قلبی‌ گردد.

1 ـ احتمال‌ بروز خواب‌آلودگی‌ یا سرگیجه ‌وجود دارد.

2 ـ برای‌ كاهش‌ عوارض‌ گوارشی‌، با غذا، آب‌ و یا شیر مصرف‌ شود.

3 ـ این‌ دارو ممكن‌ است‌ علائم‌ مسمومیت ‌گوشی‌ ناشی‌ از سالیسیلاتها را بپوشاند.

4 ـ استفاده‌ طولانی‌ مدت‌ از این‌ دارو می‌تواند منجر به‌ وابستگی‌ گردد.

در بزرگسالان‌ سه‌ تا چهار قرص‌ در روز و در كودكان‌ 12ـ6 سال‌حداكثر 3 ـ 2 قرص‌ در روز مصرف‌ می‌شود.