این‌ گروه‌ از آنتی‌ بیوتیک‌ها شامل ‌آمیکاسین‌، جنتامایسین‌، نئومایسین‌، استرپتومایسین‌ و توبرامایسین‌ می‌شود. تمام‌ این‌ آنتی‌بیوتیک ‌ها باکتریسید هستند و بر روی‌ بعضی‌ از باکتری ‌های‌ گرم‌ مثبت ‌و اغلب‌ باکتری‌های‌ گرم‌ منفی‌ موثر می‌باشند. آمیکاسین‌، جنتامایسین‌ و توبرامایسین‌ بر روی‌ پسودوموناس‌ آئروژینوزا و استرپتومایسین‌ بر روی ‌مایکوباکتریوم‌ توبرکولوزیس‌ موثر هستند. امروزه‌ استرپتومایسین‌ فقط برای ‌درمان‌ سل‌ در نظر گرفته‌ می‌شود.

آمینوگلیکوزیدها از راه‌ دستگاه‌ گوارش ‌جذب‌ نمی‌شوند (اگر چه‌ احتمال‌ جذب‌ دارو در صورت‌ وجود بیماری‌ التهابی‌ روده‌ یا در عیب‌ کار کلیه‌ افزایش‌ می‌یابد) و به‌ همین ‌دلیل‌ در درمان‌ عفونتهای‌ سیستمیک ‌به ‌صورت‌ تزریقی‌ مصرف‌ می‌شوند.

جذب‌ این‌ داروها پس‌ از تزریق‌ عضلانی‌سریع‌ و کامل‌ است‌. آمینوگلیکوزید ها از راه‌ پوست‌ نیز جذب‌ می‌شوند. پس‌ از جذب ‌در اغلب‌ بافتها و مایعات‌ بدن‌ منتشر می‌شوند و بیشترین‌ غلظت‌ را در ادرار دارند. غلظت‌ سرمی‌ این‌ داروها5/1 – 5/0 ساعت‌ پس‌ از تزریق‌ عضلانی‌ و 30 و 15 دقیقه‌ به‌ ترتیب‌ پس‌ از انفوزیون‌ وریدی ‌30 دقیقه‌ای‌ و یک‌ ساعته‌ به‌ اوج‌ خود می‌رسد. دفع‌ این‌ داروها عمدتا به ‌صورت‌ کلیوی‌ است‌ و در صورت‌ وجود عیب‌ کار کلیه‌ ممکن‌ است‌ در بدن‌ تجمع‌ یابند.

نیمه‌ عمر آمینو گلیکوزید ها 4 ـ 2 ساعت‌ است‌ که‌ در صورت‌ عیب‌ کار کلیه‌ ممکن‌ است‌ تا 100 ساعت‌ نیز افزایش‌ یابد.

اغلب‌ عوارض‌ جانبی‌ آمینوگلیکوزیدها وابسته‌ به‌ مقدار مصرف‌ هستند و از اینرو، در تنظیم‌ مقدار مصرف‌ آنها باید دقت‌ کرد و در صورت‌ امکان‌ نباید دوره‌ درمان‌ ر ابیش‌ از 7 روز ادامه‌ داد. مهمترین‌ عوارض ‌این‌ داروها مسمومیت‌ گوشی‌ و تا اندازه‌ای ‌مسمومیت‌ کلیوی‌ است‌. این‌ عوارض ‌عموما در افراد کهنسال‌ یا بیماران‌ مبتلا به‌ عیب‌ کار کلیه‌ شایعتر هستند. در صورت‌ ابتلای‌ بیمار به‌ عیب‌ کار کلیه‌ (یا ایجاد غلظت‌ پلاسمایی‌ زیاد دارو پس‌ از مصرف ‌هر دوز)، فاصله‌ بین‌ دفعات‌ مصرف‌ دارو باید افزایش‌ یابد. اگر عیب‌ کار کلیه‌ شدید باشد، مقدار مصرف‌ دارو را نیز باید کاهش ‌داد.

آمینوگلیکوزید ها ممکن‌ است‌ انتقال ‌پیامهای‌ عصبی‌ ـ عضلانی‌ را مختل‌ سازند و نباید برای‌ بیماران‌ مبتلا به‌ میاستنی‌ گراو تجویز شوند. تجویز مقادیر زیاد این ‌داروها در حین‌ عمل‌ جراحی‌ ممکن‌ است ‌موجب‌ بروز سندرم‌ زودگذر میاستنی‌گراو در بیماران‌ با عملکرد طبیعی‌ عصب‌ ـ عضله‌ شود.

مصرف‌ همزمان‌ آمینوگلیکوزیدها با داروهای‌ مدر بالقوه‌ سمی‌ برای‌ گوش ‌(مانند فوروسماید و اسید اتاکرینیک‌) ممنوع‌ است‌ و در صورت‌ لزوم‌ مصرف ‌همزمان‌ هر دو دارو، باید فاصله‌ بین ‌مصرف‌ آنها را تا حد امکان‌ افزایش‌ داد.

در صورت‌ لزوم‌ مصرف‌ همزمان ‌آمینوگلیکوزیدها با آنتی‌بیوتیک‌های‌ بتا ـ لاکتام‌ (پنی‌ سیلین ‌ها و سفالوسپورین ‌ها) از مخلوط کردن‌ دو دارو باید خودداری‌ کرد، چرا که‌ هر دو دارو تا حد زیادی‌ بی ‌اثر خواهند شد. در اینگونه‌ موارد، دو دارو را باید جداگانه‌ و در دو نقطه‌ تزریق‌ کرد. همچنین‌، نباید دو دارو را در یک‌ محلول ‌انفوزیون‌ مخلوط کرد.