• موارد مصرف |
بیپریدین در درمان بیماری پاركینسون و علائم خارج هرمی ناشی از داروها (غیر از اختلالات حركتی دیررس) تجویز میشود. |
• مکانیسم اثر |
دارو با تصحیح فعالیت اضافی سیستم كولینرژیك مركزی كه ناشی از نارسایی سیستم دوپامینرژیك است، میتواند در بیماران پاركینسونی سودمند باشد. |
• فارماکوکینتیک |
دارو از راه خوراكی كاملا جذب میشود، در كبد متابولیزه شده و دفع آن كلیوی است. |
• موارد منع مصرف |
در این موارد نبای دمصرف شود: احتباس ادراری درماننشده، گلوكوم با زاویه بسته، انسداد دستگاه گوارش، كودكان زیر 3 سال. |
• هشدارها |
در صورت وجود بیماری قلبی عروقی، نارسایی كبدی یا كلیوی ب ااحتیاط فراوان مصرف شود. |
• عوارض جانبی |
خشكی دهان، اختلالات گوارشی، گیجی، تاری دید، احتباس ادرار، طپش قلب، افزایش حساسیت، عصبیشدن، توهم، خراب آلودگی، افتفشار خون (با شكل تزریقی دارو) از عوارض جانبی دارو هستند.
|
• تداخل های دارویی |
استفاده همزمان این دارو با سایر داروهایی كه دارای اثرات موسكارینی هستند، باعث عوارض جانبی چون خشكی دهان، احتباس ادرار، یبوست، منگی در سالمندان میگردد. داروهای ضدافسردگی سه حلقهای و مهاركننده های آنزیم MAO ، داروهای ضدجنون دسته فنوتیازین ، آنتی هیستامینها ، آمانتادین ، دیسوپیرامید از این جملهاند. بیپریدین با ایجاد خشكی دهان، اثرات نیتراتهای زیر زبانی را كاهش میدهد. داروهای پاراسمپاتومیمتیك اثر بیپریدین را كاهش میدهند. بپیریدین جذب گوارشیكتوكونازول را كاهش داده و اثرات گوارشی سیزاپراید را خنثی میكند. |
• نکات قابل توصیه |
1 ـ از قطع ناگهانی درمان پرهیز شود. 2 ـ دارو میتواند بر انجام كارهایی كه نیاز به مهارت دارند مثل رانندگی، تأثیر بگذارد. |
• مقدار مصرف |
از راه خوراكی، بیپریدین هیدروكلراید به مقدار 1 میلیگرم دو بار در روز آغاز میشود و به تدریج به 2 میلیگرم سه بار در روز افزایش مییابد، مقدار مصرف نگهدارنده mg/day 12 ـ3 در مقادیر منقسم است. در سالمندان ترجیحا باید حداقل مقدار دارو تجویز شود. از راه تزریق عضلانی یا تزریق آهسته وریدی ، بیپریدین لاكتات، 5 ـ 2/5 میلیگرم حداكثر 4 بار در روز تجویز میشود. در سالمندان ترجیحا حداقل مقدار دارو باید تجویز شود. |
• اشکال دارویی |
Injection (As Lactate): 5 mg/ml Tablet (As HCI): 2 mg |