بلئومایسین‌ یك‌ آنتی‌بیوتیك ‌است‌ كه‌ اثر خود را هم‌ بر روی‌ سلولهای‌ قابل‌ تقسیم‌ و هم‌ سلولهایی‌ كه‌ در حال‌ رشد نیستند می‌گذارد. مكانیسم‌ احتمالی‌ آن‌ تداخل‌ در فاز G2 تقسیم‌ سلولی‌ و جلوگیری‌ از رشد سلول‌ سرطانی‌ است‌.

ایدیو سنكرازی‌ و سمیت ‌ریوی‌ با مصرف‌ طولانی‌ مدت‌ بلئومایسین‌ بروز می‌كند. مهمترین‌ عارضه‌ ایجاد سوختگی‌ و زخم‌ در محل‌ تزریق‌ است‌ . سندرم‌ رینود نیز در بعضی‌ موارد دیده‌ می‌شود. ممكن‌ است‌ ریزش‌ مو، تب‌ و لرز نیز در بیمار تحت‌ درمان‌ دیده‌ شود.

مصرف‌ توأم‌ با سیس ‌پلاتین‌ باعث‌ تأخیر در دفع ‌بلئومایسین‌ می‌گردد و سمیت‌ آنرا افزایش‌ می‌دهد. مصرف‌ وینكریستین‌ قبل‌ از تجویز بلئومایسین‌ باعث‌ حساس‌ شدن‌ بافت‌سرطانی‌ به‌ بلئومایسین‌ می‌گردد.

1 ـ محلول‌ بلئومایسین‌ استریل‌ را می‌توان‌ توسط محلول ‌دكستروز و یا كلرور سدیم‌ رقیق‌ و سپس ‌مصرف‌ نمود.

2 ـ بدلیل‌ احتمال‌ بروز ایدیوسنكرازی ‌، بیمار 4 ساعت‌ قبل‌ از مصرف‌ دارو توسط یك‌ واحد از بلئومایسین‌ تست‌ گردد.

3 ـ برخی‌ از پزشكان‌ جهت‌ جلوگیری‌ از تب ‌و لرز آنافیلاكسی‌ از داروهای‌ استروئیدی‌ ، استامینوفن‌ و دیفن ‌هیدرامین‌ استفاده‌ می‌كنند.

در بیماری‌ هوچكین‌ ، سرطان‌ سلولهای‌ سنگفرشی‌ ، لنفوساركوما و سرطان‌ بیضه‌ بصورت ‌داخل‌ عضلانی‌، وریدی‌ و زیر جلدی‌ 0/25-0/5 u/kg و یا 10-20 u/m2 یك‌ و یا دو بار در هفته‌ و یا بصورت‌ انفوزیون ‌داخل‌ وریدی‌ بطور مداوم‌ u/kg 0/25 و یا15 u/m2 در یك‌ روز بمدت‌ 4 تا 5 روز تجویز می‌گردد.

در سرطان‌ سلولهای‌ سنگفرشی‌ سر و گردن‌ و همچنین‌ در سرطان‌ رحم‌ از راه‌ انفوزیون‌ در شریان‌ موضعی‌30-60 u/day در مدت‌ 1-24 ساعت‌ مصرف‌ می‌گردد. در ترشحات‌ ناشی‌ از تومورهای‌ بدخیم‌ 15-120 واحد در 100میلی‌لیتر محلول‌ تزریقی‌ كلرور سدیم‌ قطره ‌قطره‌ داخل‌ جنب‌ تزریق‌ و پس‌ از 24 ساعت‌ خارج‌ می‌گردد.

به‌ عنوان‌ مقدار مصرف‌ نگهدارنده‌. در بیماری‌ هوچكین‌، بصورت‌ داخل‌ عضلانی‌ و یا وریدی‌ یك‌ واحد در روز و یا 5 واحد در هفته‌ مصرف‌ می‌شود.

در درمان‌ زگیل‌ معمولی‌ این‌ دارو بصورت‌ داخل‌ ضایعه‌ به‌ مقدار 0/2-0/8 واحد (بسته‌ به‌ اندازه‌ ضایعه‌) یك‌ و یا دو بار در فواصل‌ 2-4 هفته‌ای‌ تا حداكثر مقدار مصرف‌ 2 واحد مصرف ‌می‌شود.