DIGOXIN


موارد مصرف

دیگوکسین‌ در درمان‌ نارسایی‌ قلب‌ و آریتمی‌ فوق‌ بطنی‌ (به ‌ویژه‌ فیبریلاسیون‌ دهلیزی‌) مصرف‌ می‌شود.

مکانیسم اثر

دیگوکسین‌ نیروی‌ انقباضی ‌قلب‌ را افزایش‌ داده‌ و هدایت‌ الکتریکی‌ آن‌ را کاهش‌ می‌دهد. تصور می‌شود افزایش ‌سرعت‌ و نیروی‌ انقباضی‌ عضله‌ قلب‌ ناشی ‌از مهار حرکت‌ یونهای‌ سدیم‌ و پتاسیم‌ از غشاء سلولی‌ عضله‌ قلب‌ باشد. در نتیجه ‌جریان‌ ورودی‌ کلسیم‌ و آزاد شدن‌ یونهای ‌کلسیم‌ آزاد در سلولهای‌ میوکارد افزایش ‌یافته‌ که‌ به‌ نوبه‌ خود بر فعالیت‌ انقباضی ‌فیبرهای‌ میوکارد افزوده‌ می‌شود. این ‌دارو سرعت‌ هدایت‌ قلبی‌ را کاهش‌ داده‌ و دوره‌ تحریک‌ ناپذیری‌ گره‌ دهلیزی‌ ـ بطنی ‌را افزایش‌ می‌دهد.

فارماکوکینتیک

فراهمی‌ زیستی‌ قرص ‌دیگوکسین‌ 80 ـ 60 درصد، الگزیر و محلول‌ تزریقی‌ آن‌ 85 ـ 70 درصد است‌. پیوند دیگوکسین‌ به‌ پروتئین‌ کم‌ می‌باشد(25 ـ 20 درصد). متابولیسم‌ این‌ دارو به‌ میزان‌ کم‌ در کبد صورت‌ می‌گیرد. نیمه‌ عمر دارو 48 ـ 36 ساعت‌ است‌ که‌ در صورت‌ ابتلاء به‌ بی‌ ادراری‌، 6 ـ 4 روز خواهد بود. اثر دارو از راه‌ خوراکی‌ پس‌ از 2 ـ 5/0 ساعت‌ و از راه‌ تزریقی‌ پس‌ از 30 ـ 5 دقیقه‌ شروع‌ می‌شود. زمان‌ لازم‌ برای‌ رسیدن‌ به ‌اوج‌ اثر از راه‌ تزریقی‌ 4 ـ 1 ساعت‌ و از راه ‌خوراکی‌ 6 ـ 2 ساعت‌ است‌. طول‌ اثر دارو از راه‌ تزریقی‌ و خوراکی‌ 6 روز است‌. دفع‌ دیگوکسین‌ کلیوی‌ است‌.

موارد منع مصرف

این‌ دارو در بلوک‌ کامل‌ و متناوب‌ قلب‌، بلوک‌ درجه‌ دوم‌ دهلیزی ‌بطنی‌، آریتمی‌ فوق‌ بطنی‌ ناشی‌ از سندرم ‌ w-p-w ، کاردیومیوپاتی‌ انسدادی ‌هیپرتروفیک‌ (مگر در موارد فیبریلاسیون ‌دهلیزی‌ همراه‌ با نارسایی‌ قلب‌ که‌ باید با احتیاط مصرف‌ شود) و وجود علائم‌ مسمومیت‌ ناشی‌ از مصرف‌ قبلی‌ هر یک‌ از فرآورده‌های‌ حاوی‌ این‌ دارو، نباید مصرف‌ شود.

هشدارها

1 ـ این‌ دارو در موارد زیر باید با احتیاط فراوان‌ مصرف‌ شود:

سکته‌ اخیر، سندرم‌ سینوسی‌ بیمار، کم ‌کاری‌ تیروئید، عیب‌ کار کلیه‌، کمی‌ کلسیم‌ و پتاسیم‌ و منیزیم‌ خون‌، زیادی‌ کلسیم ‌و پتاسیم‌ خون‌، گلومرولونفریت‌،حساسیت‌ مفرط سینوس‌ کاروتید، بیماری‌ شدید ریه‌ یا میکزدم‌، تنگی‌ زیر آئورتی‌ هیپرتروفیک‌ با علت‌ نامشخص‌.

2 ـ در بیماران‌ سالخورده‌ و بیمارانی‌ که‌ از دستگاه‌ ضربان‌ ساز مصنوعی‌ استفاده ‌می‌کنند، تنظیم‌ دقیق‌ مقدار مصرف‌ دارو ضروری‌ است‌، زیرا ممکن‌ است‌ دچار مسمومیت‌ شوند.
عوارض جانبی

بی ‌اشتهایی‌، تهوع‌، استفراغ‌، اسهال‌، درد شکم‌ اغلب‌ با مصرف‌ مقادیر زیاد دارو مشاهده‌ است‌. اختلالات‌ بینایی‌، سردرد، کسالت‌، خواب‌ آلودگی‌، اغتشاش ‌فکر، توهم‌، هذیان‌، آریتمی‌ و بلوک‌ قلبی‌ با مصرف‌ این‌ دارو گزارش‌ شده‌ است‌.

تداخل های دارویی

مصرف‌ همزمان ‌کینیدین‌ و آمیودارون‌ با دیگوکسین‌ ممکن ‌است‌ موجب‌ افزایش‌ قابل‌ توجه‌ غلظت ‌سرمی‌ دیگوکسین‌ شود. مصرف‌ همزمان ‌آمفوتریسین‌ B با دیگوکسین‌ ممکن‌ است‌ احتمال‌ بروز مسمومیت‌ با گلیکوزید های ‌قلبی‌ ناشی‌ از کاهش‌ پتاسیم‌ خون‌ را افزایش‌ دهد. کینین‌، کلروکین‌ و هیدروکسی‌ کلروکین‌ در صورت‌ مصرف‌ همزمان‌ با دیگوکسین‌، ممکن‌ است‌ غلظت‌ پلاسمایی ‌دیگوکسین‌ را افزایش‌ دهند. دیلتیازم‌، وراپامیل‌ و احتمالا نیفدیپین‌ در صورت ‌مصرف‌ همزمان‌ با دیگوکسین‌، ممکن‌ است ‌غلظت‌ پلاسمایی‌ دیگوکسین‌ را افزایش‌ دهند. خطر بروز بلوک‌ دهلیزی‌ ـ بطنی‌ و برادی‌ کاردی‌ با مصرف‌ همزمان‌ با وراپامیل‌ افزایش‌ می‌یابد. در صورت ‌مصرف‌ همزمان‌ استازولامید، مدرهای‌ لوپ‌ و تیازیدی‌ با دیگوکسین‌، خطر بروز مسمومیت‌ با دیگوکسین‌ ناشی‌ از کاهش‌ پتاسیم‌ خون‌ افزایش‌ می‌یابد. اثر دیگوکسین‌ در صورت‌ مصرف‌ همزمان‌ با اسپیرونولاکتون‌ افزایش‌ می‌یابد.

نکات قابل توصیه

1 ـ دوره‌ درمان‌ باید کامل‌ شود و دارو هر روز در وقت‌ معین ‌مصرف‌ شود.

2 ـ اگر یک‌ نوبت‌ مصرف‌ دارو فراموش ‌شود، چنانچه‌ پس‌ از 12 ساعت‌ بیاد آورده ‌شود، بهیچ‌ وجه‌ آن‌ نوبت‌ نباید مصرف ‌شود و مقادیر مصرف‌ بعدی‌ نیز دو برابر نگردد. اگر به‌ مدت‌ دو روز یا بیشتر مصرف‌ دارو فراموش‌ شود، باید به‌ پزشک ‌مراجعه‌ شود.

3 ـ در صورت‌ بروز هر گونه‌ نشانه ‌مسمومیت‌ از جمله‌ تهوع‌، استفراغ‌، اسهال‌، کاهش‌ اشتها یا آهسته‌ شدن‌ شدید نبض‌، باید به‌ پزشک‌ مراجعه‌ شود.

4 ـ از مصرف‌ سایر داروها بدون‌ دستور پزشک‌ باید خودداری‌ شود.

5 ـ مقدار مصرف‌ دیگوکسین‌ باید براساس‌ نیاز هر بیمار تعیین‌ گردد. این‌ مقدار باید بر اساس‌ وزن‌ بدن‌ بدون‌ چربی‌ محاسبه‌ شود، زیرا این‌ دارو در بافت‌چربی‌ وارد نمی‌شود.

6 ـ تزریق‌ وریدی‌ دارو بر تزریق‌ عضلانی ‌آن‌ ارجحیت‌ دارد. تزریق‌ وریدی‌ باید طی‌حداقل‌ 5 دقیقه‌ صورت‌ گیرد. تزریق‌ عضلانی‌ تنها در صورتی‌ که‌ امکان‌ مصرف‌ دارو از راه‌ خوراکی‌ یا وریدی‌ وجود نداشته‌ باشد، انجام‌ می‌شود.

7 ـ در صورت‌ تغییر شکل‌ تزریقی‌ به‌ شکل‌ خوراکی‌ دارو، تنظیم‌ مقدار مصرف‌ ممکن ‌است‌ ضروری‌ باشد.
مقدار مصرف

با توجه به شرایط، تحمل و نیاز بیمار توسط پزشک تعیین می شود.

اشکال دارویی

Oral Drop : 0.5 mg/ml

Elixir : 0.05 mg/ml

Tablet: 0.25 mg

Injection : 0.5 mg/2 ml

بازگشت به
فهرست داروها