ایمیپرامین‌ برای‌ رفع‌ بیماری ‌افسردگی‌ و نیز شب ‌ادراری‌ در کودکان ‌تجویز می‌شود.

از طریق‌ مهار برداشت‌ مجدد نوراپی‌نفرین‌ و سروتونین‌ توسط پایانه‌ سلول‌ عصبی‌ پیش ‌سیناپسی‌، غلظت‌ سیناپسی‌ آنها را در سیستم‌ عصبی ‌مرکزی‌ افزایش‌ می‌دهد.

ایمی پرامین پس‌ از تجویز خوراکی‌ به‌ سرعت‌ و بطور کامل‌ جذب ‌می‌شود. دارای‌ متابولیسم‌ گذر اول‌ کبدی ‌بوده‌ و متابولیت‌ فعال‌ آن‌ دزیپرامین ‌می‌باشد. راه‌ دفع‌ دارو کلیوی‌ است‌.

در موارد سکته‌ قلبی ‌اخیر، آریتمی‌ (بخصوص‌ ایست‌ قلبی‌)،حالات‌ مانیک‌ و نارسائی‌ کبدی‌ نباید مصرف‌ شود.

در موارد زیر مصرف‌ این‌ دارو با احتیاط صورت‌ گیرد:

مصرف‌ همزمان‌ با داروهای‌ ضد آریتمی‌ خطر آریتمی‌ بطنی‌ را افزایش‌ می‌دهد. مصرف‌ همزمان‌ این‌ دارو با مهار کننده‌های‌ آنزیم‌ MAO باعث‌ تحریک‌ CNS و بالا رفتن‌ فشار خون‌ می‌گردد. این ‌دارو از طریق‌ کاهش‌ آستانه‌ تشنج‌ با اثر داروهای‌ ضد صرع‌، مقابله‌ می‌کند. بعضی‌ از داروهای‌ ضد صرع‌ با کاهش‌ غلظت ‌پلاسمایی‌ این‌ دارو، اثر ضد افسردگی‌ آن‌ را کاهش‌ می‌دهند. این‌ دارو اثر پایین‌ آورنده‌ فشار خون‌ کلونیدین‌ و گوانتیدین‌ را کاهش ‌می‌دهد و در صورت‌ قطع‌ ناگهانی‌ این‌ دو دارو خطر افزایش‌ فشار خون‌ زیاد می‌شود. مصرف‌ همزمان‌ این‌ دارو با فنوتیازین ‌ها موجب‌ افزایش‌ عوارض‌ جانبی ‌آنتی ‌موسکارینی‌ می‌شود. مصرف‌ همزمان ‌این‌ دارو با نورآدرنالین‌ باعث‌ افزایش‌ فشارخون‌ و با آدرنالین‌ باعث‌ زیادی‌ فشارخون‌ و آریتمی‌ می‌گردد اما تجویز همزمان‌ با بی‌حس‌ کننده‌های‌ موضعی‌ حاوی‌ آدرنالین‌ بنظر می‌رسد که‌ بی‌خطر باشند. سایمتیدین ‌با مهار متابولیسم‌ این‌ دارو، غلظت ‌پلاسمایی‌ آن‌ را افزایش‌ می‌دهد.

1 ـ از قطع‌ ناگهانی‌ مصرف‌ دارو پرهیز شود. در صورت‌ نیاز، کاهش‌ مقدار مصرف‌ بتدریج‌ در طول‌ یک‌ دوره‌ حداقل‌ 4 هفته‌ای‌ باید انجام‌ شود.

2 ـ در هفته‌های‌ اول‌ درمان‌ به‌ دلیل‌ افزایش ‌تمایل‌ به‌ خودکشی‌ باید بیمار را تحت‌نظر قرار داد.

3 ـ بیش‌ از یک‌ داروی‌ ضدافسردگی‌ در یک ‌زمان‌ نباید تجویز شود.

4 ـ برای‌ شروع‌ اثرات‌ درمانی‌ این‌ دارو حداقل‌ 2 هفته‌ وقت‌ لازم‌ است‌.

5 ـ درمان‌ سالمندان‌ باید با حداقل‌ مقدار شروع‌ شود زیرا به‌ عوارض‌ جانبی‌ این ‌دارو حساس‌ ترند.

6 ـ به‌ علت‌ نیمه‌ عمر طولانی‌ دارو، تجویز یکباره‌ مقادیر آن‌ در موقع‌ خواب‌، کفایت ‌می‌کند.

7 ـ به‌ بیمار یادآوری‌ شود که‌ در صورت‌ بروز علائم‌ آنتی ‌موسکارینی‌ به‌ درمان ‌ادامه‌ دهد چون‌ به‌ این‌ اثرات‌ تا حدی‌ تحمل‌حاصل‌ می‌شود.

8 ـ در صورت‌ وجود سابقه‌ مصرف‌ مهار کننده‌های‌ آنزیم‌ MAO توسط بیمار، باید دو هفته‌ بعد از قطع‌ آن‌، مصرف‌ این‌ دارو را آغاز نمود.

9 ـ در صورت‌ ضرورت‌ مصرف‌ داروهای ‌مهار کننده‌ MAO باید حداقل‌ یک‌ هفته‌ میان‌ قطع‌ این‌ دارو و شروع‌ مصرف‌ داروی ‌جدید فاصله‌ ایجاد شود.

10 ـ این‌ دارو با ایجاد خواب‌آلودگی‌، ممکن ‌است‌ بر اعمالی‌ که‌ نیاز به‌ مهارت‌ دارند، مثل‌ رانندگی‌، تأثیر بگذارد.

در افسردگی‌ ابتدا تا حداکثر mg/day 75 در مقادیر منقسم‌ مصرف‌ می‌شود و سپس‌ بتدریج‌ تا میزان ‌150-200 میلی‌گرم‌ افزایش‌ می‌یابد (تا300 میلی‌گرم‌ در بیماران‌ بستری‌). ممکن ‌است‌ تا حداکثر 150 میلی‌گرم‌ بصورت‌ یک ‌جا در موقع‌ خواب‌ تجویز شود. مقدار داروی‌ نگهدارنده‌ mg/day 50-100 است‌. در سالمندان‌ ابتدا mg/day 10 تجویزمی‌شود که‌ بتدریج‌ به‌ 30-50 میلی‌گرم‌ افزایش‌ می‌یابد. برای‌ درمان‌ شب ‌ادراری‌، در کودکان‌ 7 ساله‌، 25 میلی‌گرم‌، 8-11ساله‌ 25-50 میلی‌گرم‌، بیش‌ از 11 سال ‌5-75 میلی‌گرم‌ در موقع‌ خواب‌ تجویز می‌شود. حداکثر دوره‌ درمان‌، 3 ماه‌ می‌باشد.