ایزونیازید همراه‌ با سایر داروهای‌ ضد سل‌ در درمان‌ سل‌ و به ‌تنهایی‌ برای‌ پیشگیری‌ از بروز این‌ بیماری‌ مصرف‌ می‌شود.

ایزونیازید یک‌ آنتی‌ بیوتیک ‌باکتریو استاتیک‌ است‌ که‌ به‌ نظر می‌رسد با تداخل‌ در سنتز دیواره‌ سلولی‌ موجب‌ مرگ ‌باکتری‌ می‌شود.

این‌ دارو از راه‌ خوراکی‌ به‌ خوبی‌ جذب‌ می‌شود، اما ممکن‌ است‌ در عبور اول‌ از کبد متابولیزه‌ شود. جذب‌ و فراهمی‌ زیستی‌ این‌ دارو در صورت‌ مصرف‌ همزمان‌ با غذا ممکن‌ است‌ به‌ مقدار قابل‌ ملاحظه‌ای‌ کاهش‌ یابد. پس‌ از جذب ‌به ‌طور گسترده‌ در بافتها و مایعات‌ بدن ‌منتشر می‌شود. اوج‌ غلظت‌ سرمی‌ دارو 2 ـ 1 ساعت‌ بعد از مصرف‌ حاصل‌ می‌شود. نیمه‌ عمر ایزونیازید متغیر و ممکن‌ است‌ بین‌ 5 ـ 5/0 ساعت‌ باشد (به‌ سرعت‌ استیلاسیون‌ دارو در کبد بستگی ‌دارد). دفع‌ دارو عمدتا کلیوی‌ است‌.

این‌ دارو در صورت ‌ابتلای‌ بیمار به‌ نارسایی‌ کبدی‌ ناشی‌ از داروها، نباید مصرف‌ شود.

در صورت‌ وجود عیب‌ کار کبد، عیب‌ کار کلیه‌، استیلاسیون‌ کند کبدی‌، صرع‌، سابقه‌ سایکوز، اعتیاد به‌ الکل‌ و پورفیری‌ با احتیاط فراوان‌ مصرف‌ شود.

سمیت‌ ایزونیازید برای ‌کبد در صورت‌ مصرف‌ همزمان ‌ایزوفلوران‌ با این‌ دارو افزایش‌ می‌یابد. داروهای‌ آنتی ‌اسید جذب‌ ایزونیازید را کاهش‌ می‌دهند. در صورت‌ مصرف ‌همزمان‌ این‌ دارو با سیکلوسرین‌ خطر مسمومیت‌ CNS افزایش‌ می‌یابد. متابولیسم‌ کاربامازپین‌، اتوسوکسیمید و فنی‌توئین‌ بوسیله‌ ایزونیازید مهار می‌شود و از اینرو اثر این‌ داروها افزایش‌ می‌یابد. همچنین‌، در صورت‌ مصرف‌ همزمان‌ کاربامازپین‌، سمیت‌ ایزونیازید برای‌ کبد افزایش‌ می‌یابد. متابولیسم‌ دیازپام‌ نیز توسط این‌ دارو مهار می‌شود. ایزونیازید احتمالا غلظت‌ پلاسمایی‌ تئوفیلین‌ را افزایش‌ می‌دهد.

1 ـ بیمار یا اطرافیان‌ وی ‌را باید از نظر تشخیص‌ علایم‌ اختلال‌ کبدی ‌آگاه‌ ساخت‌ و به‌ بیمار یادآور شد، درصورت‌ بروز علایم‌ این‌ اختلال‌ از جمله‌ تهوع‌ مداوم‌، استفراغ‌، بیحالی‌ یا یرقان‌ فورا مصرف‌ ایزونیازید را قطع‌ و به‌ پزشک ‌مراجعه‌ کند.

با توجه به تشخیص توسط پزشک تعیین می شود.